با نگاهی اجمالی به تعداد هنرجویان کلاسهای بازیگری و مقایسه آن با  افرادی که وارد بازار کار می شوند(هنرور+هنرورز+هنرمند) و مشاهده نامتعادل بودن این دو، می توان نتیجه گرفت که تمامی این آموزشگاهها ، هماننددیگر آموزشگاههای هنری و ورزشی و آموزشی  کشور نه تنها به فکر نزدیک شدن به آرمانهای تبلیغاتی خود نیستند ،بلکه فقط،تاکید می کنم فقط به فکر منافع خود می باشند بدون احساس مسئولیت در قبال وقت و پول مردم...

تا جایی که حسابدار آموزشگاه ، مربی بیان می شود !!!!!........

و سر انجام یکی دو نفر در تله فیلم های درجه 5 تلویزیون نقش فروشنده هویج یا سایه روی دیوار را بازی کنند.

راستی از  استاد حبیب رضایی چه خبر؟؟